Ο θάνατος έρχεται πάλι να μας πιάσει από το λαιμό και να μας τσακίσει. Τα βλέμματα χαμηλωμένα, ένα με το δάπεδο. Πίστευα πως ύστερα από ένα κάρο απώλειες, θα είχα τη δύναμη να βγώ μπροστά και να αντιμετωπίσω τα μακάβρια μικροπράγματα. Λυγίζω με τα πόδια καρφωμένα κάτω, παρατηρώ από απόσταση, παίρνω και εγώ το μάθημά μου...μαθαίνω πως το να μην αντέχεις την θλίψη είναι αποδεκτό. Η επίγνωση πως ο χρόνος μετράει αντίστροφα για το χώμα ή τη στάχτη, μου θυμίζει ξανά ν'αγκαλιάζω την οικογένειά μου, να είμαι παρών στις γιορτές, να κρατάω το μικρό μου ανηψάκι ψηλά και να το κάνω να γελάει.
Τις προάλλες διέσχιζα την πλατεία και με την άκρη του ματιού μου νόμισα πως την είδα. Θυμήθηκα το σπίτι στην Αρετής, τους απογευματινούς καφέδες στο σαλόνι μας με τη μάνα μου, τα παιδικά πάρτυ με τις στολές και τα ξέφρενα Χριστουγεννιάτικα ρεβεγιόν.
Χαμογελάω περισσότερο απ'ότι κλαίω.