Η αμήχανη στιγμή που νόμισες πως γύρισες σελίδα, πως το μελάνι με το οποίο έγραψες όλες σου τις αδυναμίες, όλους τους κρυμμένους σου πόθους στέρεψε. Κάποτε το έβαλα πείσμα. Ακόνισα τα νύχια μου, γύρισα την πλάτη μου, κι άρχισα να τρέχω σε άγνωστες κατευθύνσεις χωρίς να ξέρω προς τα που να πάω. Στον δρόμο για την ευτυχία, γνώρισα έναν άνθρωπο πέρα για πέρα όμορφο. Χαμόγελο, τι να σου λέω. Και μια όμορφη, τεράστια, καθάρια ψυχή.
Γράφω για να καταλάβω τι θέλω να πω. Τρέχω για να βρω που θέλω να πάω. Ποτέ μου δε διάβαζα τις οδηγίες χρήσης, ήθελα να πιάνω στα χέρια μου κάτι και να βλέπω στην πράξη πως δουλεύει. Και προσπαθώντας να φτιάξω μια DIY ζωή, κατέληξα να ζω με τους πιο θλιβερούς αυτοματισμούς.
Eat, pray, love, ή harder, better, faster, stronger? Μάλλον fitter, happier, more productive, comfortable.

To ξυπνητήρι χτυπά κάθε μέρα με το default ήχο- ούτως, ή άλλως, δεν μπαίνω στη διαδικασία να το ακούσω καν.

A pig in a cage on antibiotics.