Τελευταία μισώ όλες τις big tech. Μάλλον μετατοπίζω τον θυμό μου. Βάζω το Secrets των Cure στο αμάξι στη διαπασών όσο είμαι κολλημένος στην κίνηση. Το κέντρο της Αθήνας που τόσο αγαπούσα τώρα μου θυμίζει τα πρωινά που παίρνω καφέ φορώντας τη θηλιά με το μαγνήτη στο σβέρκο μου. Η λέξη "αποτυχία" ποτίζει το μυαλό μου σαν μαρκαδόρος αλκοόλης. Φτάνει να ακουμπήσει μόνο τη μύτη της στο χαρτί του μυαλού μου και ξαφνικά το χρώμα της απλώνεται παντού.

"Με πέταξα στα σκουπίδια". Μου είναι πολύ δύσκολο να το γράφω αυτό, με κάνει να νοιώθω ενοχές. Ενοχές, α... ενοχές. Δε μπορώ να συγχωρήσω τον εαυτό μου με τίποτα για τίποτα. Μιλάω με την Α και της λέω περιπαικτικά πως είμαι 'παρελθοντολάγνος'. Το βρίσκω κάπως οξύμωρο μιας και δεν υπάρχει τίποτα πραγματικά καλό για να γυρίσω σε αυτό. Ίσως μου λείπει το να μην έχω και πολλή συνείδηση, το ίδιο πράγμα για το οποίο νοιώθω ενοχές δηλαδή. Βγάλε άκρη...

Μ'αγαπά, δε μ'αγαπά; Όλες οι μαργαρίτες έχουν τον ίδιο αριθμό από πέταλα; Ήρεμα ρωτάω, τα μαθηματικά είναι με το μέρος μας, ή κάθε μαργαρίτα που πιάνουμε στα χέρια μας είναι προγραμματισμένη από τη μοίρα να μας στέλνει στο διάολο; 

Δεν σκέφτηκα πότε τον εαυτό μου στα 30, νομίζω βαθιά μέσα μου πίστευα ότι αυτή η εκδοχή του εαυτού μου δεν θα υπάρχει. Αυτή η παραδοχή με κάνει να νοιώθω ενοχές, δεν ξέρω ακριβώς γιατί. Ίσως βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι δε θα έπρεπε να έχω νοιώσει έτσι. 

Τα πράγματα τα οποία μου είπαν ότι θα γίνω θέλουν τόσες θυσίες, τόσα χρήματα, τόση στέρηση και κόπο, κι εγώ είμαι πέρα για πέρα κουρασμένος. Θέλω μόνο ένα καλό βιβλίο και τον ήχο της θάλασσας στα αυτιά μου. Να θολώνει την φωνή στο μυαλό μου, "underachiever, underachiever". 

 

Η αδυναμία μου να εκφραστώ με πιάνει από το λαιμό και μου στραγγίζει τα πνευμόνια. 

Η ηλεκτρική δύναμη από τα ακροδάχτυλα προς τα πλήκτρα, αυτή η μαγνητική έλξη που παίρνει σκέψεις που δεν ήξερα ότι έχω και τις μοιράζει στο qwerty. Ο αλγόριθμος του μυαλού μου στέλνει νευρικά σήματα στο τέλος του χεριού μου και με απελευθερώνει. Κάπως.

Το σώμα μου γίνεται πάλι εχθρός μου - με παίρνει μακριά από αυτόν που αγαπώ. Μακάρι να μπορούσα να εκχυλίσω όλη την σωματική χημεία από μέσα μου, να τη βάλω σε μικρά μπουκαλάκια, και να κάτσω από πάνω τους με τις ώρες ωσότου να μπορέσω να δημιουργήσω το τέλειο ερωτικό φίλτρο. 

Να με μαγειρέψω έτσι ακριβώς για να με θες. Αν σκάψω μέσα μου και συλλέξω προσεκτικά όλα τα μικρά σωματίδια και αναδιοργανώσω τη φυσικοχημεία του σώματός μου, άραγε θα είναι αρκετό; 

Η αμήχανη στιγμή που νόμισες πως γύρισες σελίδα, πως το μελάνι με το οποίο έγραψες όλες σου τις αδυναμίες, όλους τους κρυμμένους σου πόθους στέρεψε. Κάποτε το έβαλα πείσμα. Ακόνισα τα νύχια μου, γύρισα την πλάτη μου, κι άρχισα να τρέχω σε άγνωστες κατευθύνσεις χωρίς να ξέρω προς τα που να πάω. Στον δρόμο για την ευτυχία, γνώρισα έναν άνθρωπο πέρα για πέρα όμορφο. Χαμόγελο, τι να σου λέω. Και μια όμορφη, τεράστια, καθάρια ψυχή.
Γράφω για να καταλάβω τι θέλω να πω. Τρέχω για να βρω που θέλω να πάω. Ποτέ μου δε διάβαζα τις οδηγίες χρήσης, ήθελα να πιάνω στα χέρια μου κάτι και να βλέπω στην πράξη πως δουλεύει. Και προσπαθώντας να φτιάξω μια DIY ζωή, κατέληξα να ζω με τους πιο θλιβερούς αυτοματισμούς.
Eat, pray, love, ή harder, better, faster, stronger? Μάλλον fitter, happier, more productive, comfortable.

To ξυπνητήρι χτυπά κάθε μέρα με το default ήχο- ούτως, ή άλλως, δεν μπαίνω στη διαδικασία να το ακούσω καν.

A pig in a cage on antibiotics.

Ο θάνατος έρχεται πάλι να μας πιάσει από το λαιμό και να μας τσακίσει. Τα βλέμματα χαμηλωμένα, ένα με το δάπεδο. Πίστευα πως ύστερα από ένα κάρο απώλειες, θα είχα τη δύναμη να βγώ μπροστά και να αντιμετωπίσω τα μακάβρια μικροπράγματα. Λυγίζω με τα πόδια καρφωμένα κάτω, παρατηρώ από απόσταση, παίρνω και εγώ το μάθημά μου...μαθαίνω πως το να μην αντέχεις την θλίψη είναι αποδεκτό. Η επίγνωση πως ο χρόνος μετράει αντίστροφα για το χώμα ή τη στάχτη, μου θυμίζει ξανά ν'αγκαλιάζω την οικογένειά μου, να είμαι παρών στις γιορτές, να κρατάω το μικρό μου ανηψάκι ψηλά και να το κάνω να γελάει.
Τις προάλλες διέσχιζα την πλατεία και με την άκρη του ματιού μου νόμισα πως την είδα. Θυμήθηκα το σπίτι στην Αρετής, τους απογευματινούς καφέδες στο σαλόνι μας με τη μάνα μου, τα παιδικά πάρτυ με τις στολές και τα ξέφρενα Χριστουγεννιάτικα ρεβεγιόν.
Χαμογελάω περισσότερο απ'ότι κλαίω. 

Πηγαίνει αργά στο σινεμά,
μάλιστα στον εξώστη.
Σ' έργα κατά προτίμηση, βουβά
και θαμπωμένα. Κι εκεί
- μέσα στους τόσους εξευτελισμούς -
η μόνη του χαρά να βλέπει τις γυναίκες
της γενιάς γύρω απ' το τριάντα.
Με κείνα τα βαθιά καπέλα,
με τις σειρές τα περιδέραια,
τα μάτια, τα κοντά μαλλιά∙
με τις ψιλές γλυκιές φωνές,
με τις κινήσεις τους τις μητρικές.

Σαν τη μητέρα, αλήθεια∙
σαν τη μάνα του
των πρώτων παιδικών του χρόνων...

Τότε που τον φωνάζανε μοναχογιό.

Από τη συλλογή Τα Χίλια Δέντρα (1963) του Γιώργου Ιωάννου

While your pain is over, mine has just begun.

Μ'αυτο το κειμενο, θελω να σου πω οτι μου λειπεις και οτι μακαρι να μπορουσα να γυρισω το χρονο πισω και να διορθωσω οσα περισσοτερα λαθη μπορω...ν'αδραξω οσες περισσοτερες ευκαιριες μπορω, να σε αγκαλιασω σφιχτα, να σε φιλησω στο μαγουλο, οπως προσπαθουσες εσυ καθε φορα που εγω τραβιομουν μακρυα, και να σου πω "Μαμα, σ'αγαπω. Δεν φταις εσυ. Ειναι που ειμαι αρρωστος"
Τα βραδια πεφτω για υπνο και ολα γυριζουν στο κεφαλι μου και με σκοτωνουν. Λιγο λιγο,μαρτυρικα, βραδια με βραδια. Θελω να γυρισω πισω...στις διακοπες μας, στο σπιτι μας..που γυριζα γεματος αλατια και καθομουνα μπροστα στο τραπεζι περιμενοντας τα τηγανητα ψαρια. Θελω να γυρισω πισω στη βολτα μας με το αμαξι,να βαλω ραδιο και να εχει U2 και εγω να αραζω νωχελικα στο καθισμα του συνοδηγου και να κοιταζω την καλοκαιρινη παραλια μεσα απο το τζαμι...να σ'εχω διπλα μου ζωντανη,με σαρκα και οστα, και ο κοσμος να εχει μια μαγεια, μια ασφαλεια. Μαμα μου λειπεις οσο τιποτα αλλο και δε μπορω να κανω τιποτα γι'αυτο.
Μαμα θελω να παρω πισω οσα δικαιουμουν και δικαιουμαι, αλλα ποτε δεν ενοιωσα...θελω να παρω ολες τις συζητησεις που ποτε δεν καναμε μετα το σχολειο,θελω να σου δειξω τα γραπτα μου,να σου βαλω τα αγαπημενα μου τραγουδια και να σου εξηγησω γιατι φοραω μαυρα. Θελω να εισαι εκει οταν θα παρω το πτυχιο μου και θελω να ερθεις να με δεις να παιζω πιανο. Θελω να σου παιξω την Ομορφη πολη του Θεοδωρακη....
Αλλα πανω απ'ολα,θελω να γυρισω πισω οταν αρχισα να αρρωσταινω. Οταν δεν το καταλαβε κανεις. Ουτε εγω ο ιδιος. Θελω να με προσεξεις,θελω να με πιασεις και να με ταρακουνησεις...να μου πεις "παιδακι μου, τι εχεις; εισαι καλα;"