Τελευταία μισώ όλες τις big tech. Μάλλον μετατοπίζω τον θυμό μου. Βάζω το Secrets των Cure στο αμάξι στη διαπασών όσο είμαι κολλημένος στην κίνηση. Το κέντρο της Αθήνας που τόσο αγαπούσα τώρα μου θυμίζει τα πρωινά που παίρνω καφέ φορώντας τη θηλιά με το μαγνήτη στο σβέρκο μου. Η λέξη "αποτυχία" ποτίζει το μυαλό μου σαν μαρκαδόρος αλκοόλης. Φτάνει να ακουμπήσει μόνο τη μύτη της στο χαρτί του μυαλού μου και ξαφνικά το χρώμα της απλώνεται παντού.

"Με πέταξα στα σκουπίδια". Μου είναι πολύ δύσκολο να το γράφω αυτό, με κάνει να νοιώθω ενοχές. Ενοχές, α... ενοχές. Δε μπορώ να συγχωρήσω τον εαυτό μου με τίποτα για τίποτα. Μιλάω με την Α και της λέω περιπαικτικά πως είμαι 'παρελθοντολάγνος'. Το βρίσκω κάπως οξύμωρο μιας και δεν υπάρχει τίποτα πραγματικά καλό για να γυρίσω σε αυτό. Ίσως μου λείπει το να μην έχω και πολλή συνείδηση, το ίδιο πράγμα για το οποίο νοιώθω ενοχές δηλαδή. Βγάλε άκρη...

Μ'αγαπά, δε μ'αγαπά; Όλες οι μαργαρίτες έχουν τον ίδιο αριθμό από πέταλα; Ήρεμα ρωτάω, τα μαθηματικά είναι με το μέρος μας, ή κάθε μαργαρίτα που πιάνουμε στα χέρια μας είναι προγραμματισμένη από τη μοίρα να μας στέλνει στο διάολο; 

Δεν σκέφτηκα πότε τον εαυτό μου στα 30, νομίζω βαθιά μέσα μου πίστευα ότι αυτή η εκδοχή του εαυτού μου δεν θα υπάρχει. Αυτή η παραδοχή με κάνει να νοιώθω ενοχές, δεν ξέρω ακριβώς γιατί. Ίσως βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι δε θα έπρεπε να έχω νοιώσει έτσι. 

Τα πράγματα τα οποία μου είπαν ότι θα γίνω θέλουν τόσες θυσίες, τόσα χρήματα, τόση στέρηση και κόπο, κι εγώ είμαι πέρα για πέρα κουρασμένος. Θέλω μόνο ένα καλό βιβλίο και τον ήχο της θάλασσας στα αυτιά μου. Να θολώνει την φωνή στο μυαλό μου, "underachiever, underachiever".